Γνωρίστε την Πόλη μου!

A
Αυτό το περίτεχνο σιντριβάνι είναι από τα γνωστότερα και ωραιότερα μνημεία του Ηρακλείου. Εδώ χτυπάει η καρδιά της πόλης. Κατασκευάστηκε από τον Francisco Morosini, από τον οποίο πήρε και την ονομασία του (Κρήνη Μοροζίνη ) στις πρώτες δεκαετίες του 17ου αιώνα. Είναι μοναδικά διακοσμημένο με ανάγλυφες μυθολογικές παραστάσεις και θαλάσσιες μορφές. Κυριαρχούν τέσσερα λιοντάρια απ’ των οποίων τα στόματα έτρεχε το νερό. Στην κορυφή της κρήνης υπήρχε τεράστιο άγαλμα του Ποσειδώνα, το οποίο κατέρρευσε κατά πάσα πιθανότητα από σεισμό. 
Το συντριβάνι ή η "πλατεία λιονταριών"εδω γίνεται τόπος συνάντησης,για πολλούς....
Εδω χειμώνα-καλοκαίρι,η κίνηση δεν σταματάει ποτέ είναι η καρδιά της πόλης που χτυπάει αδιάκοπα....
Όσοι περνούν απο την πλατεία θα δούν,το συντριβάνι,θα ψωνίσουν απο τα μικρά μαγαζάκια,και θα πιούν τον καφέ τους χαζεύοντας τους περαστικούς.
Τα μικρά περιστερούλια σβήνουν την δίψα του απο την όμορφη κρήνη των λιονταριών.....
Το Δημαρχείο!
 Ανεβαίνοντας απο το λιμάνι,συναντάς το πρώτο σπουδαίο μνημείο,την Λότζια,που σήμερα στεγάζεται το Δημαρχείο της πόλης
Κάποιος που ήθελε να κάνει την διαφορά και έγραψε αυτή την λέξη στο πιο ψηλό σημείο της πλατείας σ'ένα κτήριο....
Ηθελα να γνωρίσετε τον τόπο που γεννήθηκα και εξακολουθώ να μένω....τον τόπο που αγαπώ και θα σας δείχνω φωτογραφίες απο διάφορα σημεία της πόλης μου!


Χρυσοπορφυρά όνειρα στη δύση του ήλιου....οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στις 6/8 /2014 στην παραλία "Καρτερός",που είναι κοντά στον αερολιμένα στο Ηρακλείο Κρήτης.Στιγμές αθάνατες του ήλιου γεμάτες σκιρτούν τα βάθη της ψυχής μουΜ.Πυργιαννάκη…Θεώρησα ότι έπρεπε να δώσω το στίγμα του μεγάλου μας ποιητή Ν.Βρεττάκου που μας ταξιδεύει ,με τα ωραία του ποιήματα  στις παρυφές του ήλιου......
Κάμε να ξαναϊδώ
πίσω απ’ τις αγερόχυτες κορφές σου ν’ ανατέλλει
σαν ήλιος πάλι το όραμα της παγκόσμιας αγάπης.
(Αποσπάσματα από το ποίημα «Χτες τη νύχτα ξαναγύρισα στον Ταΰγετο» της Συλλογής «Ο Ταΰγετος και η σιωπή» [1949]).

…και ο ήλιος,
που συντηρεί του κόσμου την ελπίδα,
δίχως να βγαίνει ρίχνει κάπου – κάπου
το φως του σαν αριές χιονονιφάδες
απάνω από τη θάλασσα…
(Αποσπάσματα από το ποίημα «Το ταξίδι του Αρχάγγελου» της ομότιτλης Συλλογής [1938]).


Και τις αχτίδες σου, ήλιε, θα στις επιστρέψω.
Στου σύμπαντος τον οργασμό θα ζεσταθώ…
(Απόσπασμα από το ποίημα «Περιφρόνηση» της Συλλογής «Κατεβαίνοντας στη σιγή των αιώνων» [1933]).

Κ’ ένας ήχος γιομάτος ήλιο κι αγάπη
είναι ένας έπος. Είναι μια σφαίρα
σε αιώνια κίνηση…
(Απόσπασμα από το ποίημα «Η επική ποίηση»).

…Έρχεται ο ήλιος
και ζωογονεί τη χτίση, ενώ διαλύεται
κ’ η πιο άγρια συννεφιά…

Μου βάσταξες τις σκαλωσιές του ήλιου – ώσπου αναλήφθηκα.
Είδα τον κόσμο από το ύψος του τελευταίου φωτός.
Είσαι συ, που με βοήθησες ν’ ανακαλύψω λοιπόν
πως ο κόσμος γυρίζει έξω απ’ τη νύχτα.
Πως ο άνθρωπος είναι ένα σύστημα ήλιου. Πως όλα
τα κύτταρά μου είναι λίμνες που αναδίνουνε φως…

…«Δεύτε λάβετε πάντες…»
Το γέλιο σου,
σπιθίζει στον ήλιο σαν φώσφορο αγάπης.
(Απόσπασμα από το ποίημα «Γέλιο στη μοναξιά»).


…Κύριε,
πού τελειώνει το φως;
Πού τελειώνει η αγάπη;
Πού τελειώνουν τα χρώματα;
(Απόσπασμα από το ποίημα «Το βάθος της σταγόνας»).

Ήλιε που δύεις
σαν ένα μεγάλο διάφανο ρόδο
(όμοια ως ν’ άνοιξεν
σαν ένα μπουμπούκι
η ίδια η κορφή)
δεν βρίσκω άλλον τρόπο,
αυτή τη στιγμή,
να εκφράσω το φως.

Στιγμές αθάνατες του ήλιου γεμάτες σκιρτούν τα βάθη της ψυχής μου!Μ.Πυργιαννάκη.



Μερικές φορές,η θέα εντός και εννοώ μέσα μας είναι πιο ενδιαφέρουσα απο τη θέα εκτός.Μα ποιός θα μπορούσε ν'αντισταθεί στην σημερινή γεμάτο απο ήλιο ημέρα; Έτσι κατηφορήσαμε πρός το λιμάνι της πόλης,κάνοντας μια μικρή ανάπαυλα μέσα απο την καθημερινότητα μας.Κάποια βήματα παραπάνω μέσα σε καλές στιγμές που σου ανήκουν,περπατάς και βλέποντας αυτη την ζωγραφιά αποτυπωμένη στους δρόμους και στο μικρολίμανο ξεκαθαρίζεις τα πράγματα τα εντός αλλά και τα εκτός.Γιατί ένα βήμα παραπάνω σε κάνει να δείς με μια διαφορετική πιο καθαρή ματιά, να εκτιμήσεις καλύτερα τη νέα πραγματικότητα γύρω σου και να προχωρήσεις!
Το συντριβάνι στο μέσον της λεωφόρου....
Μπαίνοντας προς τα ενετικά νεώρια στο Ηράκλειο που  βρίσκονται στο ενετικό λιμάνι. Τα νεώρια είναι στεγασμένοι επιμηκείς χώροι για την κατασκευή και επισκευή των καραβιών του βενετσιάνικου στόλου
Μια παλιά βάρκα σωσμένη στο πέρασμα του χρόνου σε καθηλώνει βλέποντας την.....
Είναι αδιαμφισβήτητα το έμβλημα της πόλης. Η ονομασία Κούλες επικράτησε κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, ενώ στην ενετοκρατία ήταν γνωστός ως Castello del Molo και Rocca a Mare. Χτισμένος με ογκόλιθους, πήρε την τελική μορφή του μεταξύ 1523 – 1540 και έπαιζε σημαντικό ρόλο στην προστασία του λιμανιού. Έχει δύο ορόφους: στις αίθουσες του ισογείου φιλοξενούνταν κατοικίες καπετάνιων, αποθήκες ή χρησίμευαν σαν φυλακή ή αίθουσες βασανιστηρίων των Κρητών επαναστατών, από τους Βενετούς και στη συνέχεια από τους Τούρκους. 
Η διαδρομή από την παραλιακή ως τον Κούλε και μέχρι το τέλος του λιμενοβραχίονα, είναι από τους πιο κλασικούς περιπάτους των Ηρακλειωτών. 
Τα νεώρια, αυτές οι θολοσκεπείς επιμήκεις κατασκευές στα νότια του ενετικού λιμανιού ήταν ταρσανάδες. Εδώ οι Βενετοί ναυπηγούσαν κι επισκεύαζαν εμπορικά και πολεμικά πλοία. Αρχικά υπήρχαν τρία συγκροτήματα: τα Arsenali Antichi, τα Arsenali Vechi και τα Arsenali Nuovi. Σήμερα σώζονται μόνο τμήματα των Vechi (νοτιοδυτικά του λιμανιού) και των Nuovi (νοτιοανατολικά του λιμανιού), ενώ τα υπόλοιπα δυστυχώς κατεδαφίστηκαν για τη διάνοιξη της παραλιακής λεωφόρου. Δίπλα στα Arsenali Nuovi υπήρχε αποθήκη αλατιού και μια μεγάλη δεξαμενή νερού.
 Σήμερα διατηρούνται μόνο 5-6 νεώρια από τα 19. Πρέπει να αναφερθεί όμως ότι τα νεώρια προς το ενετικό λιμάνι δε σώζονται σε όλο τους το μήκος, γιατί μεγάλο μέρος τους κατεδαφίστηκε για να φτιαχτεί η παραλιακή λεωφόρος.
Κάθε νεώριο αποτελείται από δύο θολοσκεπείς χώρους που επικοινωνούν μεταξύ τους μέσα από τοξωτά ανοίγματα και διαθέτει τέσσερα ανοίγματα στην οροφή για να μπαίνει το φως και ο αέρας.